Το Ολοκαύτωμα μέσα από μια οικογενειακή φωτογραφία

Του Ηλία Κοέν

Η οικογένεια Γιόμ-Τοβ στα Ιωάννινα (1930)

"Η ιστορία του Ολοκαυτώματος δεν αφορά μόνο στους Εβραίους, αλλά και σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, για ένα λόγο παραπάνω που το κάνει μοναδικό και του δίνει και μια θλιβερή «πρωτιά»: ήταν η πρώτη και μοναδική φορά μέχρι σήμερα στην Ιστορία μας, όπου η εξόντωση ενός λαού, του Εβραϊκού λαού, έγινε τόσο οργανωμένα κι επικεντρωμένα, δημιουργήθηκε δηλαδή μια ολόκληρη βιομηχανία με διαμετακομιστικές μεθόδους, εργοστάσια εξόντωσης κι ελεγχόμενα αποτελέσματα που αποσκοπούσαν όλα μαζί στην εξολόθρευση ενός λαού. Γι’ αυτό και οφείλουμε στους εαυτούς μας να επαναλαμβάνουμε την ιστορία του Ολοκαυτώματος, για να μη ξεχνάμε όλους τους δικούς μας ανθρώπους, που τυραννίστηκαν και βασανίστηκαν μέχρι θανάτου, να μη ξεχνάμε το πώς «εν μία νυκτί», μια ευνομούμενη δημοκρατία της Δυτικής Ευρώπης μετατράπηκε σε σφαγέα και στυγνό δολοφόνο του δικού μας λαού, αλλά και ολόκληρης της υπόλοιπης Ευρώπης αλλά και το τραγικότερο όλων ίσως: ότι όλα αυτά συνέβησαν στη Σύγχρονη Ιστορία μας, δηλαδή μόλις λίγες δεκαετίες πριν από σήμερα που μιλάμε εδώ. Πράγμα που καταδεικνύει ότι οι δημοκρατίες και ο πολιτισμός που έχει κατακτήσει ο άνθρωπος μέχρι σήμερα, απέχουν ακόμη πολύ από την ωριμότητα, δυστυχώς...
        Καθώς οι νεότερες γενιές μας προχωρούν στα πράγματα, είναι σήμερα πιο επίκαιρο από ποτέ να απαντηθούν κάποια πολύ σημαντικά ερωτήματα:
1. Τι είναι το Ολοκαύτωμα για τον Εβραϊσμό και για τους νέους Εβραίους σήμερα;
2. Και πως θα διαχειριστούμε το Ολοκαύτωμα σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο;

        Το Ολοκαύτωμα αποτελεί την πιο σύγχρονη και ενορχηστρωμένη επίθεση κατά του απανταχού Εβραϊσμού και συμπυκνώνει σε ένα μόνο γεγονός και μία μικρή χρονική περίοδο, ολόκληρη σχεδόν την ιστορία του λαού μας: ήμασταν πάντα κυνηγημένοι και δυστυχώς εξακολουθούμε να είμαστε κυνηγημένοι ακόμη και μέχρι σήμερα. Ιδιαίτερα μάλιστα στην Ελλάδα μας, δεν υπάρχει καμία εβραϊκή οικογένεια που να μη μετράει θύματα και βασανιστήρια από τα στρατόπεδα του Ναζισμού. Ενδεικτικό παράδειγμα αποτελεί και η δική μου οικογένεια. Από την πλευρά του πατέρα μου, υπάρχει μια οικογενειακή φωτογραφία-κειμήλιο, από την πλευρά της γιαγιάς μου Άννας, τραβηγμένη λίγο πριν τον Πόλεμο: 14 μέλη της οικογένειας – πλην της γιαγιάς μου – ποζάρουν εκεί περήφανα στον φακό και στην εποχή, χωρίς να φαντάζονται τίποτα από αυτά που θα μπορούσαν να τους περιμένουν. Λίγα χρόνια αργότερα, με τη λήξη του πολέμου, κανένας άνθρωπος από αυτή τη φωτογραφία δεν ήταν παρών στη ζωή! – Ναι, πολύ καλά ακούσατε: κανένας! Και κάθε μία φορά που παίρνω στα χέρια μου αυτή τη φωτογραφία ανατριχιάζω κι εξοργίζομαι από το πόσο βίαια και άδικα κόπηκε το νήμα της ζωής από αυτούς τους ανθρώπους που βλέπω μπροστά μου ζωντανούς, με τις αξίες τους και τα όνειρά τους να μου μιλάνε ακόμη! – Στενούς συγγενείς μου που δε γνώρισα ποτέ! Από την πλευρά της μητέρας μου, δεν υπάρχει αντίστοιχη φωτογραφία. Υπάρχει όμως μια αλήθεια: ολόκληρη η οικογένεια της γιαγιάς μου Λίζας συνελήφθη από τα Ιωάννινα και οδηγήθηκε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι γονείς της γιαγιάς μου δολοφονήθηκαν πριν καλά-καλά επιβιβαστούν στο τρένο. Τα παιδιά της οικογένειας όμως, 3 αγόρια και 3 κορίτσια, μπήκαν στο τρένο. Τα τρία αγόρια δεν επέστρεψαν ποτέ. Για καλή δική μου τύχη όμως, οι τρεις αδελφές επέστρεψαν! Και με όλες τις δυσκολίες της εποχής, κατάφεραν να παντρευτούν και να σταθούν ξανά στα πόδια τους. Από τις τρεις αδελφές όμως, μόνο μία - η δική μου γιαγιά, η Λίζα που όλοι γνωρίσατε - κατάφερε να κάνει παιδιά. Οι άλλες δύο αδελφές, δεν μπόρεσαν να δημιουργήσουν οικογένειες, εξαιτίας των κακουχιών που είχαν περάσει. Και σας ρωτάω το εξής: πόσο τυχερός θα πρέπει να αισθάνομαι σήμερα εγώ, που βρίσκομαι εδώ μετά από όλα αυτά;
        Και που θέλω να καταλήξω με αυτή την οικογενειακή ιστορία που σίγουρα μοιάζει με πολλές άλλες ιστορίες Εβραίων της Ελλάδας και όχι μόνο; Ότι όλοι οι Εβραίοι διατηρούμε ένα πάρα πολύ στενό δεσμό με το Ολοκαύτωμα και με ότι συνέβη σε σχέση με αυτό. Και ο δεσμός αυτός είναι δεσμός αίματος, γιατί το αίμα που κύλησε στα στρατόπεδα και στα κρεματόρια, ήταν το αίμα των οικογενειών μας, δηλαδή αίμα ολότελα δικό μας! Γι' αυτό το λόγο, μέσα στις καρδιές μας, και ασφαλώς μέσα στην καρδιά της νέας γενιάς, το Ολοκαύτωμα δεν μπορεί να έχει αξία μικρότερη από την αξία όλων των ανθρώπων που χάθηκαν, αλλά και όλων αυτών που δεν χάθηκαν και που πάλεψαν σκληρά για να βγούνε νικητές, ώστε να στέκουμε εμείς σήμερα εδώ, τρόπαια ζωντανά και χειροπιαστά αυτής της μεγάλης νίκης τους! Ανάμεσα στους νικητές, μαζί με τη γιαγιά μου Λίζα και τους παππούδες και τις γιαγιάδες πάμπολλων άλλων, δε μπορώ να μη μνημονεύσω και τον πολύ αγαπητό μας κύριο Ντίνο Μάτσα, που είναι ύψιστη χαρά μας και τιμή μας να τον έχουμε πάντα κοντά μας, στην Ισραηλιτική Κοινότητα του Βόλου, Αμέν!
        Με όλα τα παραπάνω νομίζω ότι γίνεται παραπάνω από σαφής η αξία του Ολοκαυτώματος για όλους μας και ιδιαίτερα για τη νέα γενιά που εκπροσωπώ. Και περνάμε έτσι στο αμέσως επόμενο ζήτημα που προκύπτει: αυτό της διαχείρισης του Ολοκαυτώματος σε επίπεδο προσωπικό και συλλογικό.
       Όποιος κατανοεί την έννοια του Ολοκαυτώματος, καταλαβαίνει ότι Ολοκαύτωμα και Εβραϊσμός είναι δύο έννοιες που βαδίζουν μαζί εάν δεν είναι και ταυτόσημες: σε ολόκληρη την ιστορική του διαδρομή ο Εβραϊσμός κυνηγιέται ανηλεώς από Ολοκαυτώματα κι αυτό συμβαίνει σε τέτοιο βαθμό που να φτάνουν να τον χαρακτηρίζουν κι όλας. Και έτσι ακριβώς σκιαγραφείται και το προφίλ του Εβραίου: ποσότητα πάντα αμελητέα σε αριθμό, πλην όμως εξαιρετικά υπολογίσιμη, εξαιτίας του σκληρού και έντιμου αγώνα του, που τον οδηγεί πάντα σε κατακτήσεις. Κι αυτό βάζει κάθε τόσο κι από κάποιο δυνάστη στον πειρασμό να εκτοπίσει με τη βία τον Εβραίο και τον Εβραϊσμό, προκειμένου να καρπωθεί αυτομάτως τις “δάφνες” των κατακτήσεών του. Οι λέξεις-κλειδιά εδώ: λίγοι, υπολογίσιμοι, έντιμοι και αγωνιστές – αιώνια χαρακτηριστικά των Εβραίων. Παρόλα αυτά, ακόμη και σήμερα, παραπάνω από έξι δεκαετίες από το τέλος του Ολοκαυτώματος, του τελευταίου Ολοκαυτώματος για την ακρίβεια, η ιδιότητα του Εβραίου εξακολουθεί να είναι μια υπόθεση καθόλου εύκολη, ιδιαίτερα για όλους εμάς, τους Εβραίους της διασποράς. Αυτή η δυσκολία όμως είναι και που έκανε πάντα τον Εβραίο να ξεχωρίζει. Η γνώση ότι πρέπει να καταβάλλει προσπάθεια πολλαπλάσια για να φτάσει μέχρι το αυτονόητο, του έδινε πάντα τη δύναμη να ξεπερνάει τη μετριότητα και να βγαίνει μπροστά. Όλα αυτά συνεπάγονται ότι η διαχείριση του Ολοκαυτώματος είναι βαριά και δύσκολα μπορεί να εννοηθεί ή να συνεχιστεί έξω από τον Εβραϊσμό. Γιατί ο Εβραϊσμός δεν είναι μόνο καταγωγή, έστω κι αν απαιτείται μόνο αυτό. Ο Εβραίος και ο Εβραϊσμός είναι μια στάση ζωής που είναι πάντα ταυτισμένη με τη συνειδητή επιλογή του δύσκολου δρόμου!"

Απόσπασμα από την ομιλία στην Ιερά Συναγωγή Βόλου που εκφωνήθηκε στις 18.04.2012 

σ. blogger: Ευχαριστώ τον Ηλία Κοέν για την αποστολή του κειμένου καθώς και για την άδεια ανάρτησης της ομιλίας του στο blog.

Κακές ειδήσεις

Ένα ναζιστικό κόμμα, μια φασιστική συμμορία μπαίνει στην Βουλή, και μάλιστα χωρίς αυτό να αποτελεί την πρώτη και κύρια είδηση στα χείλη κάθε πολίτη και κάθε πολιτικού

Tης Άντας Ψαρρά «Σας αρέσουν οι κακές ειδήσεις: εμένα ναι αν θέλετε κακές ειδήσεις εγώ θα σας πω αλλά γιατί να προτιμάς τις κακές ειδήσεις λέω στον εαυτό μου σ’ αρέσει η οδύνη σ’ αρέσει το χάος, όχι κάθε άλλο απλώς νομίζω πως οι άνθρωποι είναι πολύ πιο ωραίοι πεσμένοι καταγής παρά όρθιοι πείτε μου αν θέλετε τις ειδήσεις μου. Κι ένα άλλο πράγμα που δικαιώνει την προτίμησή μου για τις κακές ειδήσεις έναντι των καλών είναι ο τρόπος με τον οποίο ακούγονται οι κακές ειδήσεις η καταγοήτευση του ακροατηρίου τα μάτια που γουρλώνουν τα στόματα που χάσκουν οι γροθιές που σφίγγουν και ξεσφίγγουν αρπάζονται από την κάθε λέξη με παρακολουθούν με μια ένταση που με χαροποιεί ενώ οι καλές ειδήσεις τους κάνουν να γελούν διακόπτουν τόσο που σκέφτονται και μακαρίζουν την καλή τους τύχη χάνουν τις μισές …» (*) Να δούμε τις κακές ειδήσεις, λοιπόν. Για να σοκαριστούμε, να σκεφτούμε και να αντιδράσουμε. -Ένα ναζιστικό κόμμα, μια φασιστική συμμορία μπαίνει στην Βουλή, και μάλιστα χωρίς αυτό να αποτελεί την πρώτη και κύρια είδηση στα χείλη κάθε πολίτη και κάθε πολιτικού.  Η δικαιολογημένη αγωνία για το οικονομικό και κοινωνικό αύριο επέτρεψε την υποβάθμιση της συγκλονιστικής αυτής πραγματικότητας, της μοναδικής αυτής ευρωπαϊκής πρωτιάς με την επαναφορά του Χίτλερ και των οπαδών του στο «λίκνο» της δημοκρατίας και το τέλος, όχι μόνο της μεταπολίτευσης, αλλά της ιστορικής παράδοσης του αντιφασιστικού μετώπου και της ελληνικής αντίστασης. -Ένα ναζιστικό κόμμα, μια φασιστική συμμορία μπαίνει στην ελληνική Βουλή. Κι ενώ άφωνη η Ευρώπη παρακολουθεί αυτό το μέγιστο πισωγύρισμα της Ελλάδας, η ελληνική κοινή γνώμη και κυρίως οι μεταχρονολογημένες φωνές των πολιτικών και των ΜΜΕ αποφεύγουν ακόμα να ιεραρχήσουν σαν κυρίαρχη αυτή τη ζοφερή εξέλιξη, ενώ αποδεικνύεται πέρα από κάθε αμφιβολία η απόλυτα λανθασμένη τακτική της συνειδητής υποβάθμισης αλλά και αγνόησης της ανόδου των νεοφασιστών. - Εστω και τώρα, έστω και καθυστερημένα, πρέπει να μάθει ο κόσμος, να θυμηθούν οι παλιοί και να πληροφορηθούν οι νεότεροι ότι ο αντισυστημικός-αντιμνημονιακός χαρακτήρας αυτής της εγκληματικής συμμορίας βάσει και δικαστικών αποφάσεων δεν είναι το κύριο στοιχείο της ταυτότητάς της. Οι αντισυγκεντρώσεις και οι βίαιες αντιπαραθέσεις με τη Χρυσή Αυγή δεν αποδείχτηκαν με κανένα τρόπο ικανές να περιορίσουν το σύγχρονο φλερτ με τον αντισημιτισμό, το ρατσισμό, τον εθνικοσοσιαλισμό, τον εθνικισμό και το έγκλημα, πολλών εξαγριωμένων συμπολιτών μας. Τώρα είναι η κρίσιμη ώρα να ξεδιπλωθεί όλο το περιεχόμενο της πολιτικής πρότασης αυτής της συμμορίας των νεοναζί τώρα πριν να είναι πολύ αργά. - Οσο οι μούτζες, οι ροχάλες, οι θεωρίες συνομωσίας, το δίκαιο του αίματος και οι εθνικιστικές κορώνες στολίζουν τα σαλόνια μας, τόσο θα αναβιώνει η γερμανική δεκαετία του ΄30 με τα -ήδη- υπό κατασκευή στρατόπεδα, την ισοπέδωση της αξιοπρέπειας των αδύναμων και την εγκληματική μισαλλόδοξη δράση. * Από το «Υστατο Σήμερα», του Χάουαρντ Μπάρκερ. Το θεατρικό αυτό έργο αφορά στην αναγγελία της είδησης της ολικής καταστροφής, στη Σικελία, του Αθηναϊκού στρατού Πηγή: http://rednotebook.gr/details.php?id=5599

Άθικτοι ή αλλιώς ... περιθωριοποιημένοι

Η διαφορά φυλής, θρησκείας και "τάξης" δεν είναι παράγοντες που μπορούν να αποτρέψουν τους ανθρώπους ν΄ αναπτύξουν σχέσεις αγάπης και φιλίας μεταξύ τους

Του Γιάννη Παπακώστα Η βασισμένη σε αληθινή ιστορία ταινία των Olivier Nakache και Eric Toledano, "INTOUCHABLES" (ΆΘΙΚΤΟΙ) που έχει ήδη ξεκινήσει να προβάλλεται στην μεγάλη οθόνη κερδίζει άξια τις καλύτερες κριτικές του γαλλικού κινηματογράφου. Πρόκειται για μια κωμωδία για όλες τις ηλικίες που εκτυλίσσεται με πρωταγωνιστές ένα πάμπλουτο αριστοκράτη που καταλήγει παραπληγικός από ατύχημα με ανεμόπτερο και το Σενεγαλέζο αποκλειστικό βοηθό του. Μεταξύ τους παρά τις διαφορετικές τους κουλτούρες αναπτύσσεται μια απρόσμενη φιλία. Στην πραγματικότητα και οι δύο έχουν ένα κοινό. Είναι περιθωριοποιημένοι από μια στερεοτυπική κοινωνία απ΄ όπου και προέκυψε και ο τίτλος της ταινίας. Ο λευκός εκατομμυριούχος νοιώθει αποκλεισμένος λόγω της αναπηρίας του και απ΄ την άλλη ο έγχρωμος μετανάστης που έχει μεγαλώσει στα γκέτο, άνεργος και χωρίς θέληση να βρει δουλειά, είναι πια ανεπιθύμητος στο σπίτι της θείας του που τον φιλοξενούσε μέχρι τώρα. Ο τελευταίος βρίσκει την αγγελία για την ζήτηση αποκλειστικού βοηθού και πηγαίνει στη συνέντευξη με σκοπό όχι να προσληφθεί, απλά να του δώσουν ένα χαρτί ότι ζήτησε δουλειά αλλά δεν δεν προσλήφθηκε επειδή δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις. Με το χαρτί θα πήγαινε στον ΟΑΕΔ για να συνεχίσει να παίρνει το επίδομα ανεργίας. Ο ανάπηρος όμως θέλει να του δώσει μια ευκαιρία να εργαστεί αντί να ξαναγυρίσει στις παρέες του στο γκέτο. Έτσι θα του κάνει μια δελεαστική προσφορά.... Οι δύο χαρακτήρες φαίνεται συνέχεια ότι αλληλοσυμπληρώνονται. Ο ένας απαισιόδοξος και εσωστρεφής λόγω των κινητικών του δυσκολιών, ο άλλος ενεργητικός και παρορμητικός. Ο ένας συχνά θλιμμένος και σκεπτικός, ο άλλος πλακατζής και "χύμα". Για άλλη μια φορά μέσα από μια κωμωδία, περνούν ευχάριστα και κοινωνικά μηνύματα χωρίς να βαραίνει η ατμόσφαιρα του έργου ενώ παράλληλα η συνεχής πλοκή θα σας καθηλώσει. Ο Harvey Weinstein, από τη διεύθυνση παραγωγής της ταινίας, απαντώντας -προεκλογικά- σε σχόλιο του ιδρυτή του ακροδεξιού γαλλικού κόμματος "Εθνικό Μέτωπο" Ζαν-Μαρί Λεπέν ("Εύχομαι οι Γάλλοι να μην βρεθούν ποτέ στη θέση αυτού του παράλυτου ανθρώπου, να χρειάζονται βοήθεια από νεαρούς μετανάστες. Δεν πρέπει αυτή η ταινία να είναι παράδειγμα προς μίμηση.") είπε το εξής: "Δεν εκπλήσσομαι που ακούω μια τόσο αδιάλλακτη δήλωση από τον άνθρωπο που ίδρυσε και ήταν πρόεδρος του ακροδεξιού, ξενοφοβικού, ρατσιστικού κόμματος του "Εθνικού Μετώπου". Και τώρα η κόρη του, η Μαρίν Λεπέν, κατεβαίνει υποψήφια πρόεδρος της Γαλλίας και είναι τέταρτη στις δημοσκοπήσεις με 16% του λαού προθυμο να την ψηφίσει. Αυτό με φοβίζει και πιστεύω είναι σημαντικό να φωνάζουμε και να στεκόμαστε ενάντια στο Λεπέν και τις ιδέες του. Γι΄ αυτό είμαι περήφανος που φέρνω το THE INTOUCHABLES στο αμερικανικό κοινό. Η ταινία αυτή είναι βασισμένη σε μια αληθινή ιστορία, είναι κωμική, μια πολύ διασκεδαστική περιγραφή του πώς η απλή ανθρώπινη σύνδεση είναι υπεράνω κοινωνικο-οικονομικών, θρησκευτικών και φυλετικών διαχωρισμών." Intouchables (2011) Ηθοποιοί: François Cluzet, Omar Sy, Anne Le Ny   Πηγή: http://rednotebook.gr/details.php?id=5485

Εάν δεν ήξερες.... τώρα πια ξέρεις!

"Max "

4000 demonstrieren in Hof gegen Neonazi-Aufmarsch

In Hof haben sich 4000 Menschen zu einem Toleranzfest gegen den Aufmarsch von Neonazis versammelt. Auch Bundesinnenminister Hans-Peter Friedrich marschierte an der Spitze des Zuges mit.

Neonazi-Aufmarsch in Hof - Protest

Oberbürgermeister Harald Fichtner (von links, CSU), der bayerische FDP-Fraktionsvorsitzender Thomas Hacker, Landtagsmitglied Alexander König (CSU), Dekan Günter Saalfrank, Bundesinnenminister Hans-Peter Friedrich (CSU) und Bundestagsmitglied Petra Ernstberger (SPD): ein breites Bündnis aus gesellschaftlichen Gruppen setzte in Hof ein Zeichen für Toleranz und Demokratie

Rund 4000 Bürger haben am Dienstag im oberfränkischen Hof ein Zeichen für Toleranz gesetzt und gegen einen Aufmarsch von Rechtsextremisten protestiert. Bei der Demonstration von etwa 400 Neonazis kam es zu "Reibereien" mit Linksextremen, wie ein Polizeisprecher sagte. Dabei seien mehrere Personen aus beiden Lagern festgenommen worden.

"Wir haben die Lage durchaus im Griff", versicherte der Polizeisprecher. Es seien genügend Polizisten im Einsatz, um eine Eskalation zu verhindern. Die Beamten stellten nach eigenen Angaben auch mehrere Platzverweise aus und nahmen zwei Rechtsextreme wegen Propagandadelikten fest. Die Zahl der anwesenden Linksextremen bezifferte der Sprecher auf rund 200.

Demokraten müssen laut sein

Die Initiative "Hof ist bunt" hatte einen Aktionstag für Toleranz organisiert. An einer Demonstration am Vormittag hatten sich rund 2500 Menschen beteiligt; zu der Abschlusskundgebung am Nachmittag kamen laut Polizei etwa 4000 Bürger. Bundesinnenminister Hans-Peter Friedrich (CSU) bedankte sich für das bürgerschaftliche Engagement. Der öffentliche Raum dürfte nicht dem rechtsextremen Gedankengut überlassen werden.

"Die Sprachlosigkeit der Demokraten ist der größte Feind der Demokratie", sagte Friedrich in Hof. "Es ist schlimm genug, dass braunes Gedankengut in den vergangenen Jahrhunderten so viel Leid über die Menschen gebracht hat." Es sei "unfassbar, dass dieses Gedankengut noch immer existiert".

Jena fordert NPD-Verbot

Zu einem möglichen NPD-Verbot sagte Friedrich, man müsse sehen, welche Beweise sich gegen die Partei finden ließen. Nun seien zunächst die V-Leute abgezogen worden. Zugleich betonte Friedrich, auch nach einem NPD-Verbotsverfahren ließen sich Neonazi-Aufmärsche nicht verbieten.

Bayerns DGB-Chef Matthias Jena prangerte in einer Ansprache an, dass Neonazis zunehmend versuchten, "als Trittbrettfahrer der sozialen Frage den 1. Mai für ihre Zwecke zu vereinnahmen". Er forderte ein Verbot der NPD und des Neonazi-Netzwerks "Freies Netz Süd".

Πηγή: Axel Springer,  Welt-online, 02.05.2012

Ο ΗΛΙΘΙΟΣ ΥΠΝΟΣ ΜΑΣ

Του Γιώργου Λιόλιου

“Die Deutschen schlafen den Schlaf dumm und fördern die faschistischen Verbrecher“

(Οι Γερμανοί κοιμούνται τον ηλίθιο ύπνο τους και ενθαρρύνουν τους φασίστες εγκληματίες)

Από το δεύτερο φυλλάδιο του Λευκού Ρόδου

Στη διάρκεια της Κατοχής της Ελλάδας από τους Ναζί και τους δουλικούς σύμμαχους τους, Ιταλούς και κυρίως Βούλγαρους, τουλάχιστον 3.700 χωριά καταστράφηκαν εντελώς ή μερικώς από τους βομβαρδισμούς και τις πυρκαγιές, το οδικό δίκτυο και άλλες ζωτικές υποδομές, όπως σιδηροδρομικές γραμμές, γέφυρες, λιμενικές εγκαταστάσεις, τηλεφωνικές και τηλεγραφικές γραμμές είχαν καταστραφεί. Οι πόλεις και τα χωριά είχαν απογυμνωθεί από σημαντικό παραγωγικό πληθυσμό, καθώς το 1/8 του ελληνικού πληθυσμού είχε αφανιστεί. Η βιομηχανική και εμπορική ζωή είχε ακινητοποιηθεί, ο εμπορικός στόλος εξαφανίστηκε, το παραγωγικό δυναμικό στη μεταποίηση και στον αγροτικό τομέα είχαν υποστεί μεγάλες καταστροφές, η γεωργική παραγωγή και ο αριθμός του κτηνοτροφικού πληθυσμού περιορίσθηκε στο 1/3, οι δασωμένες εκτάσεις στο 1/5 και η παραγωγή ορυκτών στο 1/10, με αποτέλεσμα ο εθνικός πλούτος να έχει μειωθεί κατά τα 3/4 και το συνολικό εισόδημα κατά 4/5. Συμπερασματικά, η συνολική ζημία της περιόδου της Κατοχής για την ελληνική οικονομία έως τις αρχές Οκτωβρίου του 1944, έχει υπολογισθεί σε 8.500.000.000 δολάρια της εποχής, ενώ στην οικονομική τραγωδία που βίωνε η χώρα συνέτεινε καθοριστικά και η κυκλοφορία του πληθωριστικού νομίσματος που καθιέρωσαν οι κατοχικές δυνάμεις για την εξυπηρέτηση των τεράστιων αναγκών τους.

Αλλά αυτοί οι αριθμοί δεν συγκρίνονται με τις απώλειες που ο Ελληνικός Λαός υπέστη κατά την διάρκεια της Κατοχής. Σύμφωνα με συντηρητικούς υπολογισμούς, ο πόλεμος προκάλεσε τουλάχιστον 578.000 θανάτους. Ο αριθμός αυτός περιλαμβάνει θανάτους από την πείνα, αποτέλεσμα της απάνθρωπης οικονομικής πολιτικής των Γερμανικών δυνάμεων κατοχής, την αντίσταση και μαζικές εκτελέσεις ως αντίποινα . Δεν περιλαμβάνει τους θανάτους από ασθένειες, όπως η φθίση και η μαλάρια, από τις απερίγραπτες κακουχίες, την διαρκή πείνα, τα τραύματα πολέμου, και την έκθεση στα στοιχεία της φύσης – όλα αποτέλεσμα της Κατοχής. Υπολογίζεται ότι στη διάρκεια του Β’  Παγκοσμίου Πολέμου η Ελλάδα έχασε το 13% του πληθυσμού της.

Βιαιότερα βίωσαν τους διωγμούς οι εβραϊκές κοινότητες της Ελλάδας που προπολεμικά υπήρχαν σε 30 πόλεις σε όλη την Ελλάδα με συνολικό αριθμό εβραϊκού πληθυσμού 79.950. Οι περισσότερες από αυτές το 1945 διαλύθηκαν και αποδεκατίστηκαν σε ποσοστό 87%! Τα ποσοστά αφανισμού και μείωσης του εβραϊκού πληθυσμού στις περισσότερες των Κοινοτήτων είναι συντριπτικά: 96% στο Διδυμότειχο, 98% στην Ορεστιάδα, 97% στην Αλεξανδρούπολη, 96%, στην Κομοτηνή, 99% στην Ξάνθη, 98% στην Καβάλα, 97% στη Δράμα, 99%, στις Σέρρες, 96% στη Θεσσαλονίκη, όπως και στην Καστοριά, 84% στη Φλώρινα, 91% στα Ιωάννινα, 94% στην Πρέβεζα, 84% στην Άρτα, 91% στην Κέρκυρα, 98% στα Χανιά, 89% στην Κοινότητα Ρόδου-Κω, 48% στη Χαλκίδα, 43%, στην Κοινότητα Πάτρας-Αγρινίου, 35% στη Λάρισα, 31% στα Τρίκαλα, 26% στο Βόλο και στη Βέροια78%.

Την ίδια εποχή που εκατοντάδες Έλληνες γερμανοτσολιάδες πλειοδοτούσαν σε δουλικότητα προς τους Ναζί, στέλνοντας στο θάνατο χιλιάδες συμπολίτες τους, μία ομάδα, το Λευκό Ρόδο, στην οποία συμμετείχαν περίπου 100 φοιτητές του Πανεπιστημίου του Μονάχου, οι περισσότεροι από τους οποίους κάτω των 20 ετών, αντιστέκονταν στο ναζιστικό καθεστώς, προσπαθώντας να αφυπνίσουν την γερμανική κοινωνία. Για την ιερή μνήμη καλό είναι να αναφέρουμε ξανά και ξανά τα ονόματα των έντεκα νεαρών φοιτητών και φοιτητριών που για τη δράση τους αυτή συνελήφθησαν κι εκτελέστηκαν από τους Ναζί: 

Hans Scholl, Sophie Scholl, Alex Schmorell, Willi Graf, Christoph Probst, Traute Lafrenz, Katharina Schueddekopf, Lieselotte (Lilo) Berndl, Jürgen Wittenstein, Marie-Luise Jahn and Falk Harnack.

Εάν κάτι έχει σφραγιστεί ανεξίτηλα στην μνήμη μου από το δικό μου πέρασμα από το Πανεπιστήμιο του Μονάχου ήταν τα κεραμικά πλακίδια στον προαύλιο χώρο του Πανεπιστημίου, που από απόσταση μοιάζουν με σκορπισμένες προκηρύξεις. Ένα μνημείο αυτών των έντεκα νεαρών, είναι η μνήμη των σύγχρονων Γερμανών –η δική τους μνήμη, η δική μας μνήμη.

 

Όταν ο Χίτλερ εμφανίστηκε στο προσκήνιο, παραληρώντας στις μπυραρίες και στα στέκια των ταπεινωμένων από την ήττα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου Γερμανών, απευθυνόμενος στους εξαθλιωμένους κι άνεργους συμπατριώτες του, σε ένα περιβάλλον οργής για τη Βαϊμάρη και τα επιτεύγματα της, κανείς δεν τον έπαιρνε στα σοβαρά. Η γραφικότητα του στο να δαιμονοποιεί ορατούς και κυρίως αόρατους εχθρούς της Γερμανίας και στο να κατασκευάζει αποδιοπομπαίους τράγους της ήττας και της οικονομικής εξαθλίωσης των Γερμανών, βαθμιαία έβρισκε ικανά ποσοτικά ερείσματα στα κατώτερα ένστικτα του ακροατηρίου του και τελικά της ίδιας της Γερμανίας, ώστε με την αναρρίχηση του στην εξουσία να διερωτάται ο μέσος Γερμανός πως ήταν δυνατό αυτή η διαταραγμένη προσωπικότητα να φθάσει μέχρι την Καγκελαρία και στη συνέχεια να εξελιχθεί σε δικτάτορας του μεγαλύτερου τμήματος της Ευρώπης.

Σε μια Ελλάδα επίσης ταπεινωμένη, οργισμένη, εξουθενωμένη, πτωχή, η γραφικότητα ενός παραληρηματικού αρχηγού και μερικών δεκάδων καραφλών που μόνο μέσα από τη βία βρίσκουν τρόπο έκφρασης τείνει να γίνει «μόδα ψήφου διαμαρτυρίας». Για να μην αναρωτιόμαστε μετά πώς αυτός ο παραληρηματικός και γραφικός τυπάκος μπήκε στη Βουλή, δείτε παρακάτω ενδεικτικά πόσο επικίνδυνα καρκινώματα μπορούν να εισχωρήσουν στον ιστό της κοινωνίας της Ελλάδας. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι υπάρχουν αλλά κυρίως ότι κάποιοι τα εκτρέφουν και νομιμοποιούν την θεσμική παρουσία τους στον δημόσιο χώρο άσκησης και νομής της πολιτικής.

    

Οι φύρερ της διπλανής πόρτας

«Στις 30 Απριλίου 1945 μια λαμπερή σελίδα της σύγχρονης Ιστορίας κλείνει. Ο Μεγάλος Ανδρας του 20ού αιώνα, ο εμψυχωτής και απόστολος της Επαναστάσεως του Αγκυλωτού Σταυρού είναι νεκρός. Χίλια εννιακόσια σαράντα πέντε, όλοι αυτοί που πίστεψαν στα μεγάλα ιδανικά της Εθνικοσοσιαλιστικής Επαναστάσεως νιώθουν παγωμένοι, δείχνουν διστακτικοί απέναντι στο μέλλον, σε ένα μέλλον χωρίς την παρουσία και την καθοδήγηση Εκείνου». Αυτά έγραφε το 1987 σε άρθρο του για τον Χίτλερ στο περιοδικό «Χρυσή Αυγή» ο ηγέτης της κ. Ν. Μιχαλολιάκος. Θα μπορούσε ο κ. Μιχαλολιάκος να ισχυριστεί ότι αυτά είναι περασμένα ξεχασμένα. Ωστόσο ο ίδιος, όπως δημοσιεύεται στο περιοδικό του κόμματος, τον Μάιο του 2005 βρέθηκε στο Βερολίνο για να τιμήσει με το γερμανικό ναζιστικό κόμμα NPD την επέτειο της ήττας του Χίτλερ (Μάιος 1945) και την ίδια περίοδο ήταν ένας από τους ομιλητές στο Μιλάνο σε εκδήλωση του ιταλικού φασιστικού κόμματος Forza Nuova, τα μέλη του οποίου αυτοχαρακτηρίζονται φασίστες.

Ο λύκος κι αν εγέρασε και άλλαξε το μαλλί του, μήτε τη γνώμη άλλαξε, μήτε την κεφαλή του. Η λαϊκή αυτή ρήση φαίνεται πως ταιριάζει γάντι στον χαρακτήρα της Χρυσής Αυγής, η οποία παραμένει προσηλωμένη στην αγάπη της για τους φασίστες και τους ναζιστές και θρηνεί που ο Χίτλερ δεν κατάφερε να κάνει τον κόσμο ένα παγκόσμιο στρατόπεδο. Οι δημοσκοπήσεις όμως που τους δίνουν ξαφνικά έναν εκλογικό αέρα έκαναν τον λύκο, μεσούσης της κρίσης, να φορέσει την «αθώα» προβιά του εθνικιστή. Ξαφνικά οι επιθέσεις κουρεμένων Χρυσαυγιτών σε μετανάστες και αριστεριστές (τουλάχιστον φανερά) περιορίστηκαν στα κλεμμένα από το ΠαΣοΚ συνθήματα στους τοίχους, όπως «Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες», καθώς και στα ρατσιστικά συνθήματα, όπως «Εξω οι ξένοι από τη χώρα».

Μέλη της Χρυσής Αυγής άρχισαν να υποκαθιστούν την Αστυνομία συνοδεύοντας ανυποψίαστους ηλικιωμένους ΑΤΜ των τραπεζών και - το σημαντικότερο - από τη μία ημέρα στην άλλη ο ηγέτης του κόμματος (και δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων) άρχισε να αποστασιοποιείται και από τον... φασισμό: «Ο φασισμός είναι δαιμονολογία. Φασισμός στην Ιταλία σήμαινε ότι πίσω απ' αυτόν βρίσκεται το κράτος. Εμείς εδώ στην Ελλάδα πιστεύουμε στο Εθνος, στο εθνικό κράτος. Αλλωστε δεν χαιρετούσαν και Ελληνες του Μεταξά έτσι; Δεν χαιρετούσε έτσι και ο σερ Οσβαλντ Μόσλεϊ, ηγέτης της Βρετανικής Ενωσης Φασιστών, που όμως πολέμησε τους Γερμανούς;» λέει. Και για τον ναζιστικό χαιρετισμό που εθεάθη να φωτογραφίζεται στο πρώτο δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων ο ηγέτης της Χρυσής Αυγής τον θεωρεί... παρεξήγηση και ότι είναι ζήτημα... μοιρών.

Ο φασισμός είναι ζήτημα... μοιρών

Ο Χίτλερ ύψωνε το χέρι του κατά 90 μοίρες όταν χαιρετούσε, αλλά ο ίδιος το υψώνει κατά 75 μοίρες, για να χαιρετίσει όμως, όπως λέει, τον Απόλλωνα, τον θεό του Ηλιου. Αν και ισχυρίζεται ότι το Καταστατικό του κόμματός του δεν προβλέπει «επίσημο χαιρετισμό», εν τούτοις μέλη της Χρυσής Αυγής σε πολλές περιπτώσεις χρησιμοποιούν τον φασιστικό χαιρετισμό και όλοι προφανώς ενθυμούνται την πορεία του σώματος των Βατραχανθρώπων (παρέλαση της 25ης Μαρτίου 2010), όταν οι δύο επικεφαλής τους - σύμφωνα με τα τότε δημοσιεύματα, μέλη της Χρυσής Αυγής - φώναζαν ρατσιστικά και εθνικιστικά συνθήματα.

Αλλαξαν ακόμη και θρησκεία, προφανώς για να διεισδύσουν στην κοινωνία. Ως το 2002 πολλά δημοσιεύματα της Χρυσής Αυγής υμνούσαν το Δωδεκάθεο (που ταιριάζει με τον μύθο των αρίων φυλών), τον θεό Πάνα, ακόμη και τον... Εωσφόρο. Τα τελευταία χρόνια έκαναν στροφή 180 μοιρών και άρχισαν να γράφουν και να μιλούν για τη χριστιανική ορθοδοξία, για την ηθική που πρέπει να επικρατεί στον χριστιανισμό, και τα εγκαίνια των γραφείων τους άρχισαν πλέον να γίνονται με τις ευχές και το λιβανιστήρι παπάδων, μοναχών κτλ.

Υπάρχουν όμως άλλες σταθερές που δεν πρόκειται να αλλάξουν, όπως η αντίθεσή τους στους ομοφυλόφιλους (τους «π...δες», όπως τους αποκαλούν) αν και, όπως λέγεται, υπήρξαν καταγγελίες για παιδοφιλία και ομοφυλοφιλία για ορισμένα μέλη της Χρυσής Αυγής: «Ξέρετε πόσοι ομοφυλόφιλοι έχουν ψηφίσει ως τώρα και ΝΔ και ΠαΣοΚ; Εμείς την ομοφυλοφιλία τη θεωρούμε ανωμαλία» απαντά όταν ερωτάται σχετικά ο ηγέτης του κόμματος που θεωρεί «κατακριτέες πράξεις» τόσο την ομοφυλοφιλία όσο και την παιδοφιλία. Και σταματά αμέσως τη συζήτηση εδώ.

«Περνάει ο στρατός, της Ελλάδος φρουρός»

Κατήρτισαν ψηφοδέλτια σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες με υποψηφίους στην πλειονότητά τους απόστρατους αξιωματικούς του Στρατού, της Αστυνομίας, του Λιμενικού, της Πυροσβεστικής και των Βατραχανθρώπων, παρουσίασαν προεκλογικό πρόγραμμα, μακιγιάροντας το πραγματικό πρόσωπο της Χρυσής Αυγής με στοιχεία αντικαπιταλιστικά, «σοσιαλιστικά» (εθνικοποίηση τραπεζών και άλλα), φιλολαϊκά και σούπερ εθνικιστικά (επανάκτηση της Βόρειας Ηπείρου και απελευθέρωση των Κατεχομένων της Κύπρου, άμεση απέλαση όλων των ξένων και επαναφορά του καθεστώτος για τις νάρκες διασποράς στα σύνορα) και, φυσικά, αντιμνημονιακά. Ζητούν άμεση καταγγελία του μνημονίου, λογιστικό έλεγχο του δημοσίου χρέους από το 1974, διαγραφή των τραπεζικών χρεών, θέσεις για το μνημόνιο που δεν διαφέρουν από τις θέσεις ενός μεγάλου τμήματος των κομμάτων της Αριστεράς. Επίσης είναι αντίθετοι στους Αμερικανούς και σε καθετί το αμερικανόφερτο, όπως βεβαίως και στους Τούρκους. Ακόμη και στα τουρκικά σίριαλ επιτίθενται, τα οποία στοχεύουν, όπως σημειώνουν, «στην απαξίωση του ελληνικού πολιτισμού και στο να ξεχαστούν τα ήθη, τα έθιμα και οι παραδόσεις του έθνους».

Μεταμορφώσεις
Ψαρεύουν στη λίμνη της λαϊκής οργής

Η Χρυσή Αυγή επιτίθεται με σφοδρότητα εναντίον των κομμάτων των κκ. Καμμένου και Καρατζαφέρη (άνοιξε ήδη πόλεμο μαζί τους), επειδή προφανώς θεωρεί ότι αντλεί από τον ίδιο εκλογικό κουβά. «Φασίστες» αποκαλεί τους Χρυσαυγίτες ο κ. Καρατζαφέρης, και μάλιστα τις κατηγορίες αυτές τις εκτοξεύει από το βήμα της Βουλής: «Εψαξα σήμερα λίγο το θέμα και είδα ότι 15 εξώφυλλα του περιοδικού του κόμματος αυτού φιλοξενούν τον Χίτλερ, τον Γκέμπελς, τον Ρούντολφ Ες, τη σβάστικα που μας οδηγεί. Εκεί φτάσατε τα πράγματα, σε αυτή την εσχάτη προδοσία, αυτά τα ακραία κόμματα να αποτελούν λιμάνι για τον απελπισμένο κόσμο» είπε στην Ολομέλεια της Βουλής ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ. Είναι αλήθεια - και σε αυτό συμφωνούν κοινωνιολόγοι αλλά και πολιτικοί - ότι ακραία φασιστικά κόμματα (ή εθνικιστικά, όπως ορισμένα αυτοαποκαλούνται) εκμεταλλεύονται τις κοινωνικές εκρήξεις, την οικονομική κρίση, τη φτώχεια, το σαθρό πολιτικό σύστημα και ψαρεύουν «ψηφαλάκια» στο εκλογικό σώμα υποδυόμενοι κάτι άλλο από αυτό που είναι. Ενδύονται δηλαδή με φιλολαϊκό μανδύα σε μια προσπάθεια να παραπλανήσουν τους ψηφοφόρους, οι περισσότεροι από τους οποίους μάλλον δεν διάβασαν κείμενα της Χρυσής Αυγής περί Δημοκρατίας: «Η Δημοκρατία είναι και αυτή από τις μεγαλύτερες απάτες του συστήματος. Εμείς οι Εθνικιστές δεν επιθυμούμε κάποια βελτίωση των - έτσι κι αλλιώς - σάπιων και σαθρών δομών του υπάρχοντος συστήματος. Αντίθετα, αγωνιζόμαστε για την ανατροπή του, ως βασική προϋπόθεση για τη Σωτηρία και Αναγέννηση του Λαού μας» γράφτηκε πριν από λίγους μήνες στο περιοδικό του κόμματος. 

Πηγή: Νίκος Χασαπόπουλος, "Οι φύρερ της διπλανής πόρτας", 8 Απριλίου 2012, www.tovima.gr/politics/article/